Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σαράντος Ι. Καργάκος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σαράντος Ι. Καργάκος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 19 Ιανουαρίου 2019
Τετάρτη 16 Ιανουαρίου 2019
Αλήθειες του Σαράντος Ι. Καργάκου
George Papadakis
Τιμής Ένεκεν...
(και να δούμε πόσοι θα μπουν στον κόπο να διαβάσουν 😉)
(και να δούμε πόσοι θα μπουν στον κόπο να διαβάσουν 😉)
«Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.
Διαφωνώ.
Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η… εργασία.
Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η… εργασία.
Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά.
Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νέο-σουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων»… παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές.
Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ», που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στον χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν.
Γι’ αυτό τουμπάραμε…
Κάποτε, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν.
Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ’ όχι διάθεση για δουλειά.
Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White collar workers».
Έτσι σήμερα, το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι… πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον OΤΕ ως έκτακτοι, τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά!
Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας.
Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά.
Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνο για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.
Παρ’ όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!), οι πιο άτεχνοι νέοι, είναι οι νέοι της Ελλάδος.
Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί.
Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους.
Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια.
Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.
Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ’ ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμιά δεξιότητα, εκτός από τη ραθυμία, την αναβλητικότητα και τον φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης.
Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία.
Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πώς να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά.
Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται.
Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες
Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί.
Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.
Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαυξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλαξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό.
Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.
Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό», που πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια.
Πού πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή;
Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής.
Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς».
Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά.
Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία.
Μα πώς να πάει, όταν με τη ναυτιλία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού).
Διερωτώμαι, τι είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε τη θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως;
Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά.
Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό.
Πράγματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία!
Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες που ζητούν, τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν.
Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος.
Πού θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;
Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά, ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος.
Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών που τη δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία, που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής.
Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτίρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε.
Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.
Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.
Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη.
Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού.
Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά.
Γέμισε η επαρχία με… «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου !
Το μπουκάλι με το ουίσκι βαπτίστηκε … αγροτικό!
Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη», χτυπάμε το κεφάλι μας.
Και πού να φθάσουν τα «εξ Ανατολής», σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση!
Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υποτάσσεται στην οικονομία.
Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας.
Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος άχρηστων μαθημάτων.
Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της.
Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά.
Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε.
Ούτε να βλαστημήσουν.
Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα.
Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!
Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δουλειά.
Θα μου πείτε, τι δουλειά;
Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια.
Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια.
Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;), δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νιώθουμε ντροπή, όταν στη μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους.
«Αισχρόν γαρ δη τούτο… κείσθαι πρόσθε νέων, άνδρα παλαιότερον».
«Αισχρόν γαρ δη τούτο… κείσθαι πρόσθε νέων, άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα από ξένους.
Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά.
Σε λίγο, οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν…Ελλάδα.
Σε λίγο, οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμίζουν…Ελλάδα.
Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν!
Κι εμείς;
Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας.
«Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια».
Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς.
Έπρεπε να ζούσε τώρα…
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω:
Το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον.
Το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον.
Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη».
Σ. Καργάκος
Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2019
Ἔφυγε χθὲς ὁ Σαράντος Ἰ Καργάκος - Ποιός θά πληρώσει τό μάρμαρο;
***
***
***
***
Ἔφυγε χθὲς ὁ Σαράντος Ἰ Καργάκος.
Ὁ οὐρανὸς πλουσιώτερος, τὸ σπίτι μας φτωχότερο.
Ἡ κηδεία του θὰ γίνει τὴν Τετάρτη, 16 Ἰανουαρίου ὥρα 14:00 στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Ἀντωνίου, Λ. Ἡρακλείου 104, Ἀθήνα, ἔναντι τοῦ Β΄ Νεκροταφείου.
Ποιός θά πληρώσει τό μάρμαρο;
Ημουν τελειόφοιτος Γυμνασίου (τότε δέν ὑπῆρχε Λύκειο) ἤ πρωτοετής φοιτητής τῆς Φιλοσοφικῆς, ὅταν στό θέατρο Βέμπο παρακολούθησα σέ μιά ἐπιθεώρηση τόν Κώστα Χατζηχρῆστο νά δέρνεται καί συνεχῶς νά ἀναφωνεῖ: «Ποιός θά πληρώσει τό μάρμαρο, ἔ;» Καί ξανά: «Ποιός θά πληρώσει τό μάρμαρο;» Ὁπότε ξαφνικά ἀκούστηκε μιά φωνή ἀπό κάτω: «Τά κορόιδα πού θά τό δοῦνε». Καί ἔπεσε γέλιο ἀκράτητο. Ἀλλά τό μεγαλύτερο μέρος τοῦ θεατρικοῦ ἐκκλησιάσματος ἔμενε μέ τήν ἀπορία: Τί ἐννοοῦσε μέ τήν ἐρωτηματική παραπονετική φράση ὁ μεγάλος κωμικός; Καί τί ἐπίσης ὁ ἐνημερωμένος θεατής;
Ὅπως μοῦ ἐξήγησε ἕνας εἰδήμων περί τά καλλιτεχνικά, ὁ Χατζηχρῆστος ἀπό τό θέρος εἶχε ἀρχίσει διαφημιστική καμπάνια γιά μιά ταινία του ὑπό τόν τίτλο αὐτόν («Ποιός θά πληρώσει τό μάρμαρο;»), πού θά παιζόταν τόν χειμῶνα. Δέν ξέρω ἄν ἡ ταινία παίχθηκε, ἐκεῖνο πού ξέρω εἶναι ὅτι ἡ φράση ἔμεινε παροιμιακή πρός ὑποδήλωση βλάβης μικρῆς ἤ μεγάλης, πού τίς συνέπειες –κοινῶς «σπασμένα» θά τά πληρώνουμε ἐμεῖς.
Αὐτό συνέβη καί μέ τά θρυλικά μνημόνια, αὐτά πού πέρασαν καί αὐτά πού ὑπό ἄλλη ὀνομασία θά ἔλθουν. Ἐμεῖς οἱ ἡλικιωμένοι πρέπει νά ἀνοίξουμε καί νέες τρῦπες στή λωρίδα μας γιά νά πιάνει σφικτά τό πανταλόνι μας. Στίς 21 Αὐγούστου ἴσως ὁ κ. πρωθυπουργός γιά νά τιμήσει τήν ἐπέτειο τοῦ γάμου μου ἀνακοίνωσε διθυραμβικά ὅτι βγήκαμε ἀπό τά μνημόνια, λές καί τοῦτο ἐσήμαινε ὅτι βγήκαμε ἀπό τό... μνῆμα. Καί ὁ ἑλληνικός λαός ἔνιωσε τόση ἀγαλλίαση ὅση καί ὁ Διογένης ὁ Κυνικός, ὅταν ἔβγαινε ἀπό τό πιθάρι του γιά νά θερμανθεῖ ὑπό τόν ἥλιο. Ἀκοῦμε ἀπό χίλια στόματα ὅτι τώρα θά βγοῦμε στίς ἀγορές.
Γιά νά κάνουμε τί; Σουλάτσο ἤ μήπως τήν ἀρκούδα τοῦ γ... (συγγνώμη!) τοῦ Ρομᾶ πού ἔκανε τήν Βουγιουκλάκη στά πανηγύρια; Τό νά βγεῖς στίς ἀγορές σημαίνει ὅτι ἔχεις κάτι νά πωλήσεις. Τοῦτο ὅμως προϋποθέτει παραγωγική δραστηριότητα, ἀγροτική, κτηνοτροφική, ἐργαστηριακή, ἐργοστασιακή ἀλλά καί ἐπιστημονικοπρακτική καί ὄχι ἀεροκοπανιστική. Στήν Ἑλλάδα σήμερα ἐλάχιστα μποροῦν νά παραχθοῦν, διότι δέν παράγονται παιδιά. Καί ὅσα παράγονται ἀποτρέπονται ἀπό τίς πρακτικές ἐργασίες καί τρέπονται πρός τίς ἐργασίες γραφείου, τίς λεγόμενες ἄλλοτε «ἐργασίες κολλάρου». Τούς περισσότερους ἀπορροφᾶ τό δημόσιο, μόνο πού τό ἑλληνικό δημόσιο μόνο γιά παραγωγικότητα δέν μπορεῖ νά... κατηγορηθεῖ! Οἱ πλέον ἀνήσυχοι νέοι στρέφονται πρός τό ἐξωτερικό. Πλουτίζουν ξένες πατρίδες. Βέβαια μᾶς μένουν κάποιοι «στυλάτοι» ἐπενδυτές πού μοιάζουν μέ γερμανικό λουκάνικο πού φοράει κουστούμι Σάβιλ Ρόου ἤ Ἀρμάνι. Ὅμως μέ τέτοιο ἐπενδυτικό χαρμάνι θά εἴμαστε σέ ἕνα συνεχές ραμαζάνι χωρίς νά δοῦμε ποτέ μπαϊράμι, πού σημαίνει τό τέλος τῆς νηστείας.
Κάποτε εἴμαστε σχεδόν αὐτάρκεις σέ ὅλα. Ἀκόμη καί σέ τροπικά ἄνθη καί καρπούς. Σήμερα εἴμαστε σέ ὅλα ὁλοκληρωτικά ἀνεπαρκεῖς. Ἐρχόμαστε πρῶτοι μέσα σέ ὅλη τήν Εὐρώπη στήν κρεοφαγία καί ὅμως μόνο ἕνα γλίσχρο ποσοστό κρέατος γύρω στά 20% παράγεται στήν Ἑλλάδα. Καί ὅμως ἡ Ἑλλάδα εἶναι φτιαγμένη ἀπό τή φύση της γιά αἰγοτροφία καί προβατοτροφία. Ἀκούω τίς ἀνοησίες περί προστασίας δασῶν. Τά δάση δέν καταστρέφονται ἀπό τά αἰγοπρόβατα, καταστρέφονται ἀπό τίς πυρκαϊές.
Καί ἄν δέν ὑπῆρχαν οἱ Ἀλβανοί, οἱ Πακιστανοί, οἱ Ἰνδοί πού δουλεύουν στά χωράφια μας, ἡ Ἑλλάδα θά εἶχε μεταβληθεῖ σ’ ἕναν ἀπέραντο λόγγο. Ἀκούω ἀπό ὑπεύθυνα -ὑποτίθεται- χείλη ὅτι τώρα πού βγήκαμε ἀπό τά μνημόνια θά δημιουργήσουμε τό νέο οἰκονομικό θαῦμα. Δέν τό ἀποκλείω ἡ νέα μας οἰκονομία νά ἔχει μῆκος, πλάτος, πάχος, ἀλλά ἡ εὐρωστία αὐτή θά θυμίζει πατημένο μακαρόνι. Ἀσφαλῶς στίς νέες συνθῆκες πού διαμορφώνονται θά εἶναι πολλοί αὐτοί πού θά κάνουν ἐπενδύσεις, πού θά εὐπορήσουν, ἀλλά αὐτοί κατά συντριπτική πλειοψηφία δέν θά εἶναι Ἕλληνες. Ὁ Ἕλληνας ἐπενδυτής φοβᾶται νά ἐπενδύσει στήν Ἑλλάδα.
Οἱ ξένοι θά ἐπενδύσουν μέ λεόντειους ὅρους, ἀφοῦ θά βρίσκουν φθηνό ἐργατικό δυναμικό. Καί ἐννοῶ τούς κάθε λογῆς μετανάστες καί λαθρομετανάστες. Πού δέν θά ἀρκοῦν. Θά κάνουμε, βάσει τῆς συμφωνίας πού ὑπέγραψε ὁ πρωθυπουργός μέ τήν κ. Μέρκελ, εἰσαγωγή καί ἀπό τήν Εὐρώπη. Κάποια στιγμή πού θά ἀκουστεῖ ἡ φωνή τῆς Ἱστορίας «Ἑλλάδα, ποῦ εἶσαι;», δέν θά ἀκουστεῖ καμμία φωνή. Ἡ Ἑλλάδα θά ἔχει πάρει τόν «κατήφορο τῆς προόδου» σάν νεκρός πού τρέχει νά προφθάσει τήν... κηδεία του!
Δημοκρατία, 18/11/2018
Γιά μιά κυβέρνηση παντός καιρού
14.01.2019
Το ελληνικό σκάφος εκπέμπει συνεχώς το «Mayday», αντίστοιχο του παλαιού SOS που εκπέμπεται τώρα με το ραδιοτηλέφωνο και όχι με το παλαιό μορσικό σύστημα
Από τον
Σαράντο Ι. Καργάκο
Σαράντο Ι. Καργάκο
Εδώ και εννιά περίπου χρόνια ὁ ἑλληνικός κόσμος σέρνεται στούς ἀτελείωτους δρόμους τοῦ φόβου καί τῆς ἀβεβαιότητας. Ἄλλος λαός, χωρίς τή δική μας ἀντοχή, θά εἶχε ἴσως διαλυθεῖ. Εἶναι θαυμαστό ὅτι ἀκόμη ἀντέχουμε καί ἀκόμη ὅσοι τό μποροῦν τό ... γλεντοῦν! Δέν εἴχαμε στήν Ἑλλάδα εὐτυχῶς φαινόμενα εὐτελισμοῦ σάν ἐκεῖνα πού εἴχαμε στίς χῶρες τοῦ ἐκπεσμένου σοσιαλισμοῦ, ὅταν κοπέλλες τῆς κάποτε κραταιᾶς Κομσομόλ περίμεναν στόν περίφημο «Δρόμο τῆς Ἁμαρτίας», πού συνδέει τή Βαρσοβία μέ τή Δρέσδη, νά τίς «ψωνίσει» κάποιος «μερσεντοῦχος» Γερμανός κοιλαρᾶς. Ὡστόσο στήν Ἑλλάδα ἔγινε κάτι πού δέν ἔχει ἐκτιμηθεῖ, τουλάχιστον ἀπό πολλά καί κατά τεκμήριον τά ἰσχυρότερα κόμματα, μηδέ καί τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἐξαιρουμένου. Ἔχει γίνει συνείδηση στόν ἁπλό λαό ὅτι ὑπῆρξε μεγάλη πλάνη ἡ ἁρμονική συνύπαρξη μέ τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση. Ναί ἔπεσαν χρήματα πολλά, ἀλλά δέν χρησιμοποιήθηκαν καλά. Ἡ Ἑλλάς ἀποβιομηχανοποιήθηκε, ἔχασε τήν ἀγροτική καί κτηνοτροφική της εὐρωστία καί ἀσκήθηκε στό δανειακῶς ζῆν, δηλαδή στό παρασιτικῶς ζῆν, πού μᾶς ἔφερε στή ζητιανιά.
Αὐτό αὔξησε μιά παράξενη ἐπαναστατική τάση πού ἐκφράζεται μέ τίς καθημερινές (μᾶλλον νυκτερινές) μάχες ἀνάμεσα στήν Αστυνομία καί σέ ὁμάδες ἐξεγερμένων νεαρῶν. Τά λεγόμενα «γραφίττι» ἦταν ἀρχικά μιά ὀργισμένη ποίηση κάποιων ἀπογοητευμένων ἀπό τήν πολιτική νέων, γραμμένη στούς τοίχους μέ χρωματιστά σπρέυ. Ἡ νεολαία δέν θά εἶχε ἄδικο νά ἀγανακτεῖ. Τό σπάσιμο τῶν πιάτων ἐδῶ καί δεκαετίες εἶχε γίνει τό ἐθνικό σπόρ τῶν Ἑλλήνων. Τώρα ἐθνικό μας σπόρ γίνεται τό σπάσιμο τῶν κεφαλιῶν μας.
Στήν κρίσιμη αὐτή στιγμή ὅπου τό ἕνα πρόβλημα σωρεύεται ἐπί τοῦ ἄλλου, μᾶς χρειάζεται μιά κυβέρνηση ἱκανή, πού νά μπορεῖ νά μᾶς βγάζει «ἀβρόχοις ποσί» ἀπό τίς τρικυμίες τῆς πολιτικῆς καί οἰκονομικῆς ἀναταραχῆς. Ἀκόμη καί οἱ πρωτόφοιτοι τῶν πολιτικῶν ἐπιστημῶν γνωρίζουν ὅτι μιά κυβέρνηση μοιάζει μέ πλοῖο σέ τρικυμία. Πρέπει νά εἶναι ἔτσι φτιαγμένη ὥστε νά καβαλλᾶ καί νά ὑπερπηδᾶ τό κῦμα καί ὄχι νά τό κοντράρει. Δυστυχῶς ἡ παροῦσα κυβέρνηση -καί ὄχι μόνον αὐτή- στάθηκε ἱκανή νά «κοντρολάρει» τά πράγματα «ὅπως τή βολεῖ», τή βολεύει δηλαδή, ἀλλά πάντα κατά ξενική ἐπιταγή. Ὁ πρωθυπουργός μας «γύρισε Ἄιρα καί Κάιρα» ὅπως ἔλεγε ἡ γιαγιά· γνώρισε πρόσωπα πολλά, πού πιθανῶς τοῦ ἔταξαν πολλά όμως σέ κρίσιμες στιγμές τόν γέλασαν φρικτά.
Αὐτό αὔξησε μιά παράξενη ἐπαναστατική τάση πού ἐκφράζεται μέ τίς καθημερινές (μᾶλλον νυκτερινές) μάχες ἀνάμεσα στήν Αστυνομία καί σέ ὁμάδες ἐξεγερμένων νεαρῶν. Τά λεγόμενα «γραφίττι» ἦταν ἀρχικά μιά ὀργισμένη ποίηση κάποιων ἀπογοητευμένων ἀπό τήν πολιτική νέων, γραμμένη στούς τοίχους μέ χρωματιστά σπρέυ. Ἡ νεολαία δέν θά εἶχε ἄδικο νά ἀγανακτεῖ. Τό σπάσιμο τῶν πιάτων ἐδῶ καί δεκαετίες εἶχε γίνει τό ἐθνικό σπόρ τῶν Ἑλλήνων. Τώρα ἐθνικό μας σπόρ γίνεται τό σπάσιμο τῶν κεφαλιῶν μας.
Στήν κρίσιμη αὐτή στιγμή ὅπου τό ἕνα πρόβλημα σωρεύεται ἐπί τοῦ ἄλλου, μᾶς χρειάζεται μιά κυβέρνηση ἱκανή, πού νά μπορεῖ νά μᾶς βγάζει «ἀβρόχοις ποσί» ἀπό τίς τρικυμίες τῆς πολιτικῆς καί οἰκονομικῆς ἀναταραχῆς. Ἀκόμη καί οἱ πρωτόφοιτοι τῶν πολιτικῶν ἐπιστημῶν γνωρίζουν ὅτι μιά κυβέρνηση μοιάζει μέ πλοῖο σέ τρικυμία. Πρέπει νά εἶναι ἔτσι φτιαγμένη ὥστε νά καβαλλᾶ καί νά ὑπερπηδᾶ τό κῦμα καί ὄχι νά τό κοντράρει. Δυστυχῶς ἡ παροῦσα κυβέρνηση -καί ὄχι μόνον αὐτή- στάθηκε ἱκανή νά «κοντρολάρει» τά πράγματα «ὅπως τή βολεῖ», τή βολεύει δηλαδή, ἀλλά πάντα κατά ξενική ἐπιταγή. Ὁ πρωθυπουργός μας «γύρισε Ἄιρα καί Κάιρα» ὅπως ἔλεγε ἡ γιαγιά· γνώρισε πρόσωπα πολλά, πού πιθανῶς τοῦ ἔταξαν πολλά όμως σέ κρίσιμες στιγμές τόν γέλασαν φρικτά.
Στίς σχέσεις μας μέ τήν Τουρκία τό ΝΑΤΟ, οἱ ΗΠΑ καί οἱ πλεῖστες εὐρωπαϊκές χῶρες τηροῦν τήν ἀρχή τοῦ «ἴσα βάρκα, ἴσα νερά». Ἄν τό ΝΑΤΟ λειτουργοῦσε ἀντικειμενικά τό ζήτημα τῶν Ἑλλήνων στρατιωτικῶν, πού παγιδεύτηκαν αἰσχρά στόν Ἕβρο, θά εἶχε λυθεῖ ἐντός 48 ὡρῶν. Θαυμάζει κανείς τήν ὑδροδυναμική γραμμή τοῦ κυβερνητικοῦ σκάφους, πού ξεπερνᾶ τά προβλήματα χωρίς νά τά λύνει. Ὁ πρωθυπουργός μας, ὅπως προείπαμε, παεῖ παντοῦ. Ξεπέρασε καί τόν σέρ Ἔρνεστ Σάκλετον, τόν μεγάλο ἐξερευνητή τῶν Πόλων. Ἀλλά τί βγαίνει μέ αὐτό; Τό ἑλληνικό σκάφος ἐκπέμπει συνεχῶς τό «Mayday», ἀντίστοιχο τοῦ παλαιοῦ SOS, πού ἐκπέμπεται τώρα μέ τό ραδιοτηλέφωνο καί ὄχι μέ τό παλαιό μορσικό σύστημα.
Τώρα Κύπρος καί μητροπολιτική Ἑλλάς ἔχουν στραφεῖ πρός τήν ἀναζήτηση ὑγρῶν καυσίμων, ὑδρογονανθράκων, φυσικῶν ἀερίων καί ἄλλων ἀγνώστου ὀνομασίας σέ μένα ἐξορυγμάτων ἀπό τά σπλάγχνα τῆς γῆς. Δέν ξέρω τί θά βγεῖ. Ξέρω μόνο ὅτι ἡ σχέση τοῦ νεώτερου πολιτισμοῦ μας μέ τά ὑγρά καύσιμα εἶναι ὅ,τι ἡ σχέση τοῦ ναρκομανοῦς μέ τήν ...ἡρωίνη. Οἱ πόλεις μας -ἔστω κι ἄν εἶναι πανάσχημες- ὅταν πέσει ἡ νύκτα, ντύνονται μέ μιά χρυσοκέντητη φορεσιά φτιαγμένη ἀπό χέρι νεράιδας. Ἡ νεράιδα εἶναι τό ἠλεκτρικό φῶς, πού ἔχει κολλήσει πάνω μας ὅπως τό χορτόχνουδο σέ κάποιο κοχύλι. Παράλληλα ἡ ἕλξη πού ἀσκοῦν τά συνεχῶς ἀνανεούμενα ἠλεκτρονικά πάνω σέ γέρους καί νέους μοιάζει μέ τό χορό τῆς κόμπρας πού μαγνητίζει τό πουλί πού κάθεται σ’ ἕνα κλαδί καί πέφτει μέσα στό στόμα της.
Ὅλα αὐτά πού γράψαμε παραπάνω δέν συνιστοῦν ἄρνηση τῶν ἐρευνῶν. Ἀπεναντίας, συνιστοῦν ἰσχυρότερη θωράκιση διπλωματική καί στρατιωτική, γιά νά μήν τήν πάθουμε σάν τό «Τόρεϋ Κάνυον», ἕνα μεγάλο δεξαμενόπλοιο πού τό 1967, λόγω συγκρούσεως, βυθίστηκε στή Μάγχη καί μόλυνε ὅλη τήν περιοχή μέ 80.000 τόνους πετρέλαιο. Καί ἄς ξέρουν οἱ πολιτικοί μας πώς ὅταν ὁ ἄνθρωπος παίρνει φωτιά, φουντώνουν καί οἱ ...πατοῦσες του! Μέ αὐτό θέλω νά πῶ κάτι πού τό λέω ἀπό παλιά: ἐπιστροφή στίς ρίζες· ὄχι ὅμως μέ κάτι χαζά δῆθεν παραδοσιακά πανηγύρια, ἀλλά μέ συστηματική ἐπιστημονική καλλιέργεια, ὥστε κάθε στρέμμα γῆς νά ἀποδίδει ὅσα ἀποδίδει ἕνα στρέμμα στήν Ὁλλανδία καί στό Ἰσραήλ. Γιά μένα, ἐπιστροφή στίς ρίζες σημαίνει ἐπιστροφή στή σωστή καλλιέργεια τῆς γῆς. Ἀγροτικές σχολές ἔχουμε· ἀγρότες δέν ἔχουμε. Αὐτό τό δρόμο πρός τή γῆ περίμενα νά δείξει ἀπό νωρίς ὁ κ. πρωθυπουργός γιά νά δημιουργηθεῖ μία νέα εὔρωστη τάξη πιονέρων. Ἄν βέβαια τοῦ θυμίζει κάτι τούτη ἡ λέξη.
Τώρα Κύπρος καί μητροπολιτική Ἑλλάς ἔχουν στραφεῖ πρός τήν ἀναζήτηση ὑγρῶν καυσίμων, ὑδρογονανθράκων, φυσικῶν ἀερίων καί ἄλλων ἀγνώστου ὀνομασίας σέ μένα ἐξορυγμάτων ἀπό τά σπλάγχνα τῆς γῆς. Δέν ξέρω τί θά βγεῖ. Ξέρω μόνο ὅτι ἡ σχέση τοῦ νεώτερου πολιτισμοῦ μας μέ τά ὑγρά καύσιμα εἶναι ὅ,τι ἡ σχέση τοῦ ναρκομανοῦς μέ τήν ...ἡρωίνη. Οἱ πόλεις μας -ἔστω κι ἄν εἶναι πανάσχημες- ὅταν πέσει ἡ νύκτα, ντύνονται μέ μιά χρυσοκέντητη φορεσιά φτιαγμένη ἀπό χέρι νεράιδας. Ἡ νεράιδα εἶναι τό ἠλεκτρικό φῶς, πού ἔχει κολλήσει πάνω μας ὅπως τό χορτόχνουδο σέ κάποιο κοχύλι. Παράλληλα ἡ ἕλξη πού ἀσκοῦν τά συνεχῶς ἀνανεούμενα ἠλεκτρονικά πάνω σέ γέρους καί νέους μοιάζει μέ τό χορό τῆς κόμπρας πού μαγνητίζει τό πουλί πού κάθεται σ’ ἕνα κλαδί καί πέφτει μέσα στό στόμα της.
Ὅλα αὐτά πού γράψαμε παραπάνω δέν συνιστοῦν ἄρνηση τῶν ἐρευνῶν. Ἀπεναντίας, συνιστοῦν ἰσχυρότερη θωράκιση διπλωματική καί στρατιωτική, γιά νά μήν τήν πάθουμε σάν τό «Τόρεϋ Κάνυον», ἕνα μεγάλο δεξαμενόπλοιο πού τό 1967, λόγω συγκρούσεως, βυθίστηκε στή Μάγχη καί μόλυνε ὅλη τήν περιοχή μέ 80.000 τόνους πετρέλαιο. Καί ἄς ξέρουν οἱ πολιτικοί μας πώς ὅταν ὁ ἄνθρωπος παίρνει φωτιά, φουντώνουν καί οἱ ...πατοῦσες του! Μέ αὐτό θέλω νά πῶ κάτι πού τό λέω ἀπό παλιά: ἐπιστροφή στίς ρίζες· ὄχι ὅμως μέ κάτι χαζά δῆθεν παραδοσιακά πανηγύρια, ἀλλά μέ συστηματική ἐπιστημονική καλλιέργεια, ὥστε κάθε στρέμμα γῆς νά ἀποδίδει ὅσα ἀποδίδει ἕνα στρέμμα στήν Ὁλλανδία καί στό Ἰσραήλ. Γιά μένα, ἐπιστροφή στίς ρίζες σημαίνει ἐπιστροφή στή σωστή καλλιέργεια τῆς γῆς. Ἀγροτικές σχολές ἔχουμε· ἀγρότες δέν ἔχουμε. Αὐτό τό δρόμο πρός τή γῆ περίμενα νά δείξει ἀπό νωρίς ὁ κ. πρωθυπουργός γιά νά δημιουργηθεῖ μία νέα εὔρωστη τάξη πιονέρων. Ἄν βέβαια τοῦ θυμίζει κάτι τούτη ἡ λέξη.
*Ιστορικός, συγγραφέας (ΠΗΓΗ)
***
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)