Κλεμμένη εικόνα της Παναγίας βρέθηκε άθικτη μετά από πυρκαγιά
Newsbomb
Μια φωτιά σε περιοχή έξω από τον οικισμό του Ηράκλειου στο Λαγκαδά,
ήταν από ό,τι φάνηκε η αιτία για να βρεθεί η εικόνα μεγάλης αξίας
της Παναγίας της Δακρυούσας που είχε κλαπεί πριν από εννέα μέρες
από τον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Ηρακλείου.
Η εικόνα είχε κλαπεί από δύο άγνωστους ιερόσυλους οι οποίοι εισέβαλαν στον ναό από τον οποίο άρπαξαν και άλλους δύο επιστήθιους σταυρούς.
Όπως αναφέρει το lagadas.net, το πολύτιμο εικόνισμα βρέθηκε εντελώς τυχαία την Τρίτη, σε ερημική τοποθεσία του χωριού, ανάμεσα σε βάτα και καλαμιές που πήραν φωτιά πριν λίγες μέρες.
Την κλεμμένη εικόνα ανακάλυψαν δύο άτομα που ερευνούσαν την περιοχή γύρω από το εργοστάσιό τους, καθώς τις προηγούμενες μέρες έγινε απόπειρα διάρρηξης σε αυτό και κοιτούσαν την αυλή περιμετρικά, βλέποντας ξαφνικά κάτι να γυαλίζει ανάμεσα στα καμένα. Πλησιάζοντας, βρήκαν την εικόνα που είχε κλαπεί από τον ναό του χωριού.
Ο εφημέριος του ναού πάτερ Φώτιος Αρβανιτίδης μιλώντας στο lagadas.net χαρακτήρισε την απροσδόκητη εύρεση της εικόνας ως θεϊκή παρέμβαση, καθώς η εικόνα βρέθηκε χωρίς να φέρει την παραμικρή γρατσουνιά ή κάψιμο.
Να σημειωθεί ότι ο ναός του Αγίου Αθανασίου Ηρακλείου πολλές φορές έχει γίνει στόχος διαρρηκτών οι οποίοι συνήθως αφαιρούν τα χρήματα που υπάρχουν στο παγκάρι. Μάλιστα στον ναό έχουν τοποθετηθεί συστήματα ασφαλείας και κάμερες τα οποία όμως δεν στάθηκαν ικανά να τους αποθαρρύνουν.
Χιλιάδες πιστοί συρρέουν καθημερινά στο ελληνορθόδοξο παρεκκλήσι του Αγίου Νικολάου, στο Μιλάνο για να προσκυνήσουν την εικόνα της Παναγίας, από τα μάτια της οποίας έχουν αρχίσει να τρέχουν δάκρυα, από τις 18 Απριλίου.
Πρόκειται για δάκρυα πηχτά, τα οποία αναδίδουν μοσχοβολιά από τριαντάφυλλο, που φτάνει μέχρι έξω από το εκκλησάκι και προσελκύει περίεργους περαστικούς που δεν γνωρίζουν για το εικόνισμα που κλαίει. Η εικόνα, την οποία ζωγράφισε το 1967 κάποιος μοναχός στο Αγιο Ορος πάνω σ’ ένα κομμάτι ξύλο, άρχισε να κλαίει στη διάρκεια πρωινής λειτουργίας των κοπτών από την Ερυθραία[κόπτες: η "εθνική εκκλησία" της Αιγύπτου, που ακολούθησε το μονοφυσιτισμό και διέκοψε τη σχέση της με την Ορθόδοξη Εκκλησία τον 6ο αι. μ.Χ.], οι οποίοι επειδή στην ιταλική μεγαλούπολη δεν έχουν χώρο να προσευχηθούν, πηγαίνουν στον ορθόδοξο ναό.
«Οι κόπτες, τρομαγμένοι, με φώναξαν να δω τα δάκρυα που έτρεχαν από την εικόνα. Από εκείνη την ημέρα δεν κοιμάμαι, δεν τρώω, συμβαίνει κάτι το απίστευτο» εξηγεί ο ιερέας της εκκλησίας Αμπόντιο Μπίκα, ο οποίος κάλεσε αμέσως τον ορθόδοξο επίσκοπο στο Μιλάνο Λούκα Τρεζόλντι. Ο ιερέας δήλωσε ότι στις 7 Ιανουαρίου του 2008 για πρώτη φορά το εικόνισμα της Παναγίας δάκρυσε, αλλά κρατήθηκε μυστικό. «Είπαμε στους πιστούς μας να μην το ανακοινώσουν, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν αποδείξεις θεραπειών χάρη στη βοήθεια που πήραν ασθενείς προσκυνώντας την Παναγία».
Αυτή τη φορά όμως όλα είναι διαφορετικά. Ενα έντονο άρωμα τριαντάφυλλου διαχέεται συνέχεια κι όσο πιο έντονη είναι η προσευχή τόσο πιο έντονο γίνεται το άρωμα. «Δεν φωνάζω “θαύμα, θαύμα”» δήλωσε ο επίσκοπος Λούκα. «Εξάλλου θα προτιμούσα αντί για δάκρυα να βγαίνει ένα φως από τα μάτια της Παναγίας. Τα δάκρυα δείχνουν τη θλίψη της Παναγίας, που συμπάσχει με τον πόνο των ανθρώπων και είναι σαν να λέει “κι εγώ υποφέρω, είμαι μαζί μ’ εσάς που υποφέρετε, που είστε φτωχοί, ταπεινωμένοι”. Είναι όμως ένα σημάδι ανεξήγητο»..
Σε ανάλυση της εικόνας που έγινε από τον Λίβιο Μπριτζολάρα, ειδικό σε θερμογραφικές αναλύσεις, επιβεβαιώθηκε ότι στη διάρκεια του μυστικιστικού φαινομένου στο πρόσωπο της Παναγίας δημιουργείται μια αλλαγή του χρώματος. Σαν τα μάγουλά της να ζεσταίνονται. «Υπάρχει μια μικρή διαφορά θερμοκρασίας, αλλά και κάτι περίεργο. Οταν γίνεται η απεικόνιση της θερμότητας, εμφανίζονται στη θερμική κάμερα, το φωτοστέφανο, τα μαλλιά και το πρόσωπο. Θα χρειαστεί όμως να κάνουμε κι άλλες εξετάσεις» δήλωσε ο Ιταλός ειδικός.
Από τους πρώτους που είδαν τα δάκρυα της Παναγίας είναι η Μαρία-Αντόνια Ιανέλι, 59 ετών, η οποία, αν και Καθολική, ένιωσε μια μέρα ένα περίεργο κάλεσμα που την τραβούσε να μπει στην εκκλησία. «Προσκύνησα και ο ιερέας μού έδωσε την ευλογία του. Δύο ημέρες μετά ξαναπήγα και είδα τα δάκρυα της Παναγίας να τρέχουν από τα μάτια της. Ηταν τόσα που τα σκούπιζα. Τρόμαξα, αλλά δεν είπα σε κανέναν τίποτα. Την επόμενη ημέρα έμεινα σπίτι, αλλά μου τηλεφώνησε ο ιερέας και μου είπε: “Γιατί δεν ήρθες; Η Παναγία έκλαψε”. Τότε κατάλαβα ότι τα δάκρυα τα είχε δει κι εκείνος, ότι δεν τα ονειρεύτηκα» λέει η γυναίκα, που συνεχίζει να πηγαίνει και να προσκυνά την εικόνα.
Νο. 1281 Άγιος Αθανάσιος στο Ανήλιο
------------- Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες!
Ναοί του Αγίου Αθανασίου στην περιοχή υπάρχουν πολλοί (Μακρινίτσα, Ζαγορά, Δράκεια, Αγιος Γεώργιος, Λαύκος, Κατηχώρι, Ανήλιο κλπ), αλλά μερικοί είναι του Αγίου Αθανασίου του Άθω (όπως ο της Ζαγοράς με το παλαιότερο τέμπλο του Πηλίου από τα 1644) που είναι άλλος. Κάποιοι πανηγυρίζουν στις 2 Μαΐου που η εκκλησία γιορτάζει τη ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Αθανασίου.
Για την ανάρτηση της ημέρας, μάζεψα μερικά στοιχεία για τον Άγιο Αθανάσιο στο Ανήλιο γιατί το τέμπλο του είναι εντυπωσιακό. Οι φωτογραφίες είναι από ανάρτηση του φίλου Athos Kravaritis . Ανάγεται στα 1770 και είναι σε στυλ νεολληνικού μπαρόκ.
Τι είναι το μπαρόκ και γιατί υπάρχει στο Πήλιο;
Μπαρόκ είναι ένα "στυλ" στις τέχνες, ζωγραφική, γλυπτική, αρχιτεκτονική που έχει σκοπό να εντυπωσιάσει αλλά και να τονώσει το θρησκευτικό συναίσθημα. Στη Δύση προωθείται από την Καθολική εκκλησία, που το χρησιμοποίησε ως αντίβαρο στην λιτότητα της Προτεσταντικής τέχνης, και κυριαρχεί στον 17ο και 18ο αιώνα.
Από τα μέσα του 18ου αιώνα εισβάλλει στην εκκλησιαστική ξυλογλυπτική του Πηλίου ο νέος ρυθμός του μπαρόκ. Ο Κίτσος Μακρής μας λέει ότι ο ρυθμός αυτός χαρακτηρίζεται από πολύπλοκα και αλληλοσυμπλεκόμενα φυτικά θέματα, στριφογυριστά δαντελωτά κολωνάκια, και ανήσυχα περιγράμματα που δίδουν υπερβολικό και επιβλητικό χαρακτήρα, και γεμίζουν ασφυκτικά κάθε σημείο της προς διακόσμηση επιφάνειας. Είναι σε έντονη αντίθεση με την μέχρι τότε παραδοσιακή τεχνική που χαρακτηρίζεται από την τάση για ηρεμία και ισορροπία.
Η παρουσία του δηλώνει μια σημαντική τροπή στην ιστορία του Πηλίου. O Μακρής θέτει το ίδιο ερώτημα και μάλιστα με πιο έντονο τρόπο - πως είναι δυνατόν η Ανατολική Εκκλησία με τόσο έντονη την αντιπαπική νοοτροπία να επιτρέπει μια τέτοια στροφή; Κατά την γνώμη μου θα πρέπει να αναλογιστούμε πως η κινητήρια δύναμη σ' αυτά τα πράγματα είναι οι ... δωρητές. Παραφράζω τον Κ. Μακρή που επισημαίνει πως ο Πηλιορείτης του 18ου αιώνα δεν είναι ο ίδιος με τον κατατρεγμένο του 16ου που σκαρφάλωσε στα βουνά για να βρεθεί μακρυά από τον κατακτητή. Αφού ρίζωσε στο Πήλιο, επιδόθηκε σε αποδοτικότερες καλλιέργειες όπως η ελία που δεν υπήρχε πριν το 1600 στο Πήλιο. Και μετά ανέπτυξε την επεξεργασία του μεταξιού. Τα ζαγοριανά καράβια αρχίζουν και οργώνουν τις θάλασσες. Ο δραστήριος βιοτέχνης, ο έμπορος, ο πολυταξιδεμένος ναυτικός έχουν άλλη νοοτροπία, προοδευτική, συνθετική, ανήσυχη. Η απελπισμένη προσκόλληση στο παρελθόν παύει να είναι το μόνο του στήριγμα. Τα μάτια του στρέφονται στο μέλλον. Το τέμπλο εξακολουθεί να συμβολίζει τον Παράδεισο. Αλλά ο "δειλός" Παράδεισος των παλαιότερων τέμπλων δεν του αρκεί. Η οπτική του εικόνα για τον Παράδεισο έχει αλλάξει. Είναι έτοιμος να αποδεχθεί μια καινούργια απόδοση του Παράδεισου, πιο φυσιοκρατική, πιο εντυπωσιακή και πιο τρισδιάστατη.
Το νεοελληνικό μπαρόκ ενσαρκώνει την εμπειρία του Πηλιορείτη που πέτυχε στα ξένα και μεταφέρει πίσω στην πατρίδα τον ενθουσιασμό του για τις νέες δυνατότητες που του άνοιξε η ζωή. Βέβαια η εκτέλεση γίνεται από μάστορες που καταφέρνουν να αναμείξουν τις επιθυμίες των δωρητών με την δική τους καλλιτεχνική πείρα. Από το πάντρεμα αυτό βγαίνουν ωραιότατα δημιουργήματα όπως αυτό του Αγίου Αθανασίου στο Ανήλιο.
Η Μαγνησία Στο Πέρασμα Του ΧρόνουΕυχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Ο Μακρής αναφέρει στο ίδιο σημείο με τον Άγιο Αθανάσιο του Ανηλίου, τον Άγιο Γεώργιο Ζαγοράς (φωτογραφία εδώ [1]) που χτίστηκε το έτος 1765 με την επιστασία και τις οδηγίες του Οικουμενικού Πατριάρχη Καλλίνικου, που έμενε εκείνα τα χρόνια (1762 - 1791) στη γενέτειρά του όταν επίσκοπος Δημητριάδος ήταν τότε ο αδελφός του Γρηγόριος. Για την Αγία Μαρίνα του Κισσού οι ειδικοί γράφουν ότι "τα χαρακτηριστικά του μπαρόκ μπορούν να εντοπιστούν σε πολλά σημεία του τέμπλου". Επίσης με πολλά στοιχεία μπαρόκ είναι ο Αγιος Δημήτριος και ο Αγιος Ιωάννης Πρόδρομος-κοιμητήριο Ζαγοράς.
Στον 18ο αιώνα (κάπου διάβασα) ότι χτίστηκαν πάνω από 70 εκκλησίες στο Πήλιο. Πάρα πολλά ξυλόγλυπτα τέμπλα έχουν στοιχεία μπαρόκ, ενώ αρκετά έχουν ανάμεικτες τεχνικές με στοιχεία της προηγούμενης περιόδου (πιο απλά και λιγότερο ανάγλυφα) ή της επόμενης (ροκοκό που είναι πιο "ελαφρύ" με περισσότερα θαλασσινά στοιχεία και περισσότερα χρώματα). Άλλωστε η εναλλαγή από την μία εποχή στην άλλη δεν είναι ούτε ξαφνική ούτε ξεκάθαρη, αλλά υπάρχει μια ομαλή διαχρονική εξέλιξη που κρατάει μεγάλα διαστήματα.
