*** Την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου, 20.00 με 22.00, στο στούντιο Ε της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, οι ακροατές του Δευτέρου Προγράμματος 103,7 συνάντησαν τον Χρήστο Θηβαίο.
Γυναίκα
Στίχοι: Χρήστος Θηβαίος
Μουσική: Χρήστος Θηβαίος
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος & Emilia Ottaviano ( Ντουέτο )
Κάποιοι φιλήσανε τον Ιούδα εκεί στο μέτωπο
κι άλλοι ψαρέψανε ουρανό σε ένα πηγάδι
άλλοι κρεμάσαν σα δικτάτορα ένα φυλαχτό
στις φυλακές πάντα ονειρεύονται το βράδυ
Κάναμε έκτρωση σε ό,τι αθώο μας απέμεινε
κι εσύ συνέλαβες με ένα άρωμα τυχαίο
μα τα τριαντάφυλλα που σου έστειλα λίγο έλειψε
χαράματα να σκοτωθούν σε ένα τροχαίο
Όσο αξίζει μια γρατζουνιά απ' την ανάσα σου
δεν αξίζουν θεωρίες μιας ζωής
γυναίκα αν έχω κάνει λάθος συγχώρα με
γυναίκα αν είμαι σωστός μη μου το πεις
Κάποια πατρίδα τα χείλη μου τα φίλησε
φτηνά και με έσπρωξε γελώντας προς τη μάχη
κι όσοι της δώσαν το κορμί τους για παράσημο
αυτή έναν τάφο τους κάρφωσε στη ράχη
Όσα θηρία με ζυγώσανε τους έφτασε
να χορτάσουν μοναχά με τη στολή μου
μα οι άνθρωποι μ' άφησαν ήσυχο σαν έμαθαν
πως γυάλιζα ένα πολυβόλο στην αυλή μου
Όσο αξίζει...
θυμάμαι κάποτε στα μάτια σου κυνήγησα
τον εαυτό μου με ένα μαχαίρι της κουζίνας
μα μόνο η τρέλα, μόνο η τρέλα μου με ξέπλυνε
σαν καταρράκτης απ' το αμάρτημα της φτήνιας
Κι έτσι του κόσμου τα μπαλκόνια ερωτεύτηκα
αυτά που αγγίζουνε το βλέμμα με το στόμα
μα δε ξεχνάω τα υπόγεια που κυλίστηκα
γι' αυτό η φτέρνα μου έχει δέσει με το χώμα
Όσο αξίζει...
Απόψε πότισα τις ρίζες που ονειρεύτηκες
και τους καρπούς που εγκυμονούσε η τροχιά σου
κυρά, δε βρήκα μουσική που να σου άξιζε
πόνος στη γέννα προσκυνώ την αρχοντιά σου
Θα χαραμίσω τη ζωή μου περιμένοντας
να 'ναι πολύ αργά για να τη διορθώσω
και στα ρουθούνια του ουρανού θα μπω ουρλιάζοντας
τη μύτη του πριν ξεψυχήσω να ματώσω.
Woman
Lyrics: Christos Thivaios
Music: Christos Thivaios
First version: Christos Thivaios & Emilia Ottaviano
Some kissed Judas on the forehead
and others fished the sky from a well
some hanged a charm as a dictator
in the prisons they always dream at night
We abortioned anything innocent we had left
and you conceived with a random scent
but the roses I sent you almost
died at dawn in an accident
As much as a scratch from your breath worths
don't worth the theories of a whole life
woman, if I am wrong forgive me
woman, if I am right don't tell me
Some homeland kissed my lips
cheaply and pushed me laughing to the battle
and to those they gave her their body as a medal
she nailed a grave on their back
For all the beasts that came near me was enough
to satiate only with my uniform
but the people left me alone when they learned
that I was shining a machine gun in my yard
As much as a scratch...
I remembered once I chased in your eyes
my self with a kitchen knife
but only madness, only madness washed me out
like a waterfall, from the sin of cheapness
And thus with the world's balconies I fell in love
those which touch the look with the mouth
but I don't forget the basements in which I tumbled
that's why my heel has bound with the ground
As much as a scratch...
Tonight I watered the roots you dreamt of
and the fruits carried by your orbit
lady, I couldn't find music κυρά, δε βρήκα μουσική που να σου άξιζε
pain in the birth I worship your courtliness
I'll waste my life waiting
It'll be too late to fix it
and I will rub the sky up the wrong way screaming
to bleed its nose before I die.
ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΑΝ ΤΟ …ΣΚΥΛΙ ΣΤΑ ΑΜΠΕΛΙ – Ο ΠΑΣΙΓΝΩΣΤΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΑΣΤΕΓΟΣ ΣΤΑ ΓΗΡΑΤΕΙΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΜΑΤΙ (ΒΙΝΤΕΟ)
***
Είχε μείνει και άστεγος στα 94 χρόνια του, μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια του, λόγω της καταστροφικής πυρκαγιάς που ξέσπασε στο Μάτι.
Ένας από τους σημαντικότερους ερμηνευτές του δημοτικού τραγουδιού, ο θρυλικός Δημήτρης Ζάχος πέθανε σε ηλικία 94 ετών σκορπίζοντας θλίψη στον καλλιτεχνικό χώρο.
Ο Δημήτρης Ζάχος ήταν από τους πρωτοπόρους στο είδος του, αλλά κι εκείνος που ενέταξε τα δημοτικά τραγούδια στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες.
Αξίζει να σημειωθεί πως ο σπουδαίος τραγουδιστής της παραδοσιακής μουσικής, Δημήτρης Ζάχος, μετά το βαρύ εγκεφαλικό που υπέστη το καλοκαίρι, είχε μείνει και άστεγος στα 94 χρόνια του, μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια του, λόγω της καταστροφικής πυρκαγιάς που ξέσπασε στο Μάτι.
Αξίζει να σημειωθεί πως, ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του είναι το «Ιτιά ιτιά», που δεν υπάρχει κάποιος που να μην το γνωρίζει.
Ο Ζάχος διέγραψε μια τεράστια και λαμπρή πορεία στο χώρο του δημοτικού τραγουδιού και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερες ερμηνευτές του.
***
Εγώ η λίγη, κόπυ απ' την μπάρα, τα ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ που πρόσθεσα, μόλις:
***
ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ
που δεν πρόλαβα να εξηγήσω σ' αυτό το blog. Δεν έχω συμφέροντα, ούτε γραμμές, ούτε καθοδηγητές. Όπου σταθώ και μ' αγγίξει "κάτι", το κρατάω. Δεν φοράω παρωπίδες, ούτε κι εσείς, φαντάζομαι. Καθ' ένας διαβάζει, συμφωνεί ή διαφωνεί, εφ' όσον ακούσει ποικιλία φωνών. Αλλιώς, πως;
Στα περίπτερα κρέμονται εξ ίσου, ΟΛΕΣ οι εφημερίδες.
Τόσο ο λαθραναγνώστης, όσο και ο πελάτης, διαβάζει αυτό που τον καλύπτει.
(Προσπαθώ να μην έχει απαγορευμένα αυτό το blog και να είμαι δίκαια, όσο γίνεται. Σε ταμπέλες ποτέ δεν βολεύτηκα. Αυτά, εν ολίγοις.)
Μερικές φορές, κάποιοι φίλοι μας ζητάνε χάρες. Να πάμε να κάνουμε μια εμφάνιση για κάποιο σκοπό. Σ´ένα σύλλογο, ένα ορφανοτροφείο , μια φυλακή, ή σ´ένα χορό που οργανώνει η πατρίδα τους. Παλιά πήγαινα συχνά.. Στο Φαληρικό ερχόταν ένας φίλος απο την Καλλιθέα, τακτικός πελάτης. "Θα κάνουμε ένα χορό για την ποδοσφαιρική ομάδα μας στη Φιλιππιάδα"μου λέει, " Θέλω νάρθεις να τραγουδήσεις. Λεφτά δεν έχει, για να μαζέψουμε λεφτά τον κάνουμε". Τέλος πήγα.. Κάναμε πρόβα και πάω στο σαλόνι του ξενοδοχείου
να πιώ έναν καφέ, να διαβάσω και την εφημερίδα που είχα μαζί μου, μια "Καθημερινή ". Παλιά διάβαζα την " Ελευθερία" του Κόκα, που είχε εκείνες τις υπέροχες επιφυλλίδες του Φώτη Κόντογλου, τη "Μεσημβρινή" γιατί μ´άρεσε το γράψιμο της Κατερίνας Δασκαλάκη, τα "Νέα" για τα καλλιτεχνικά, την "Ελευθεροτυπία" γιατί μ´άρεσε το γράψιμο του Στάθη ή του Τριάντη.. Δέν είμαι δογματικός, για μένα προέχει η ηθική συνείδηση του ανθρώπου, στα πολιτικά δέν είμαι φανατικός. Έχουν δει πολλά τα μάτια μου..
Πάω το βράδυ στο κέντρο, δέ βλέπω κόσμο. Βλέπω γύρω απο την πίστα τα τραπέζια στρωμένα για μεγάλες παρέες, δωδεκάρια, εικοσάρια,ρωτάω , ρεζερβέ μου λένε.. Η ώρα όμως περνάει, οι μικροί βγήκαν και ξαναβγήκαν είπανε τα τραγούδια τους. Λέω, δέ φταίει ο κόσμος που έχει έρθει να περιμένει κι άλλο, θα βγώ, κι άς έρθουν αργότερα. Αφού θα κάνω άλλωστε και δεύτερο πρόγραμμα. Τέλειωσα την πρώτη εμφάνιση , με πλησιάζει ο φίλος."Εχουμε προβλημα " μου λέει "Τι προβλημα;" "Σε είδανε στο ξενοδοχείο που διάβαζες την εφημερίδα" "Ε, και; " "Διάβαζες "Καθημερινή" . Εδώ στις εκλογές κοντεύανε να σφαχτούνε για έξι ψήφους" μου λέει. Μνήσθητι μου, Κύριε.Ήρθα να βοηθήσω την ομάδα τους, εγώ ο ξένος, κι αυτοί σαμποτάρουν τη βραδιά για φανταστικούς πολιτικούς λόγους... Δέν είμαστε καλά... Πως μπορεί έτσι να πάει μπροστά αυτή η χώρα ;..