***
***
Σχ. Υποκλίνομαι σ' αυτό το κορίτσι, γενικώς!
***
Παγκόσμια Ημέρα κατά του καρκίνου, διαβάζω... πολλά πάρε δώσε έχω στο σόι μου με δαυτον. Από καρκίνο έφυγε η νενε μου η Μαριγη, ο θείος ο Γιωργιος, η θεία η Θανασια και τελευταία η μανα μου. Ειδικά με τη μανουλα μου, επειδη είχα τον καρκινο μες στο σπίτι μου, τον έζησα από πολύ κοντά. Για να εκτονωσω τα συναισθήματα μου, που ήταν πολλά, μεγάλα και μπερδεμένα, κάθε βράδυ σκουπιζα τα δάκρυα μου, έκανα την καρδιά μου πέτρα και τηρουσα Ημερολόγιο της ασθένειας της Βάσως, απαλλαγμένο από συναίσθημα.
Τεχνοκρατικά πραγματα: σήμερα πυρετός τόσος, διάθεση τάδε, αλλα συμπτώματα δείνα. Χημειοθεραπεία, επακόλουθα τάδε, συμπτώματα δεινα και πάει λέγοντας.
Όταν έφυγε από τη ζωή, πήρα τα φάρμακα της που είχαν περισσέψει και τα γύρισα στο νοσοκομείο, να μην πάνε χαμένα. Εκείνη τη μέρα που τα πήγα, θυμάμαι, έδωσα στον γιατρό που την παρακολουθούσε το ημερολόγιο που κρατούσα. 11 μήνες ημερολόγιο. Ο γιατρός έριξε μια πρώτη ματιά, και Τον είδα να γουρλωνει τα μάτια. Άρχισε να ξεφυλλίζει τις σελίδες σαν τρελός. Στο τέλος με κοίταξε σχεδόν δακρυσμένος, έπαθα σοκ.
Έκανες σπουδαία δουλειά, μου είπε. Αυτο το ημερολογιο ασθενειας είναι ντοκουμέντο. Θα μπει στη συγκριτική βάση δεδομένων. Στη μάχη με το τέρας, όλα μας είναι χρήσιμα..
Η Βάσω πολέμησε σαν παλληκάρι, αλλά στη μάχη νίκησε ο καρκίνος. Στον πόλεμο της ζωής δεν το συζητώ, νίκησε εκείνη. Που δεν βαρυγκωμησε ούτε μια φορά, που δεν είπε ποτέ "γιατί σε μένα?" και μου απαγόρευε και εμένα να το σκέφτομαι για λογαριασμό της... Η Βασιλική δεν πήγαινε στην Εκκλησία γιατί ήταν από σόι Αριστερο, αλλά ήταν άνθρωπος του Θεού. "Ο Θεός ξέρει τι κάνει. Μη μυξοκλαις σαν καμία κατσίκα. Θάρρος μωρσυ! Θάρρος!"
Αυτά γινόντουσαν. Η άρρωστη έδινε θάρρος σε μας που είχαμε χάσει το μπουσουλα.
Πέρασε την αρρώστια σαν παλληκάρι και στο τελος ο Θεός την ευλόγησε να την πάρει χαμογελαστή, δίχως τη ρυτίδα του πόνου που είχε τις τελευταίες μέρες του αγώνα... το είδα με τα μάτια μου, δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Δεν μ αρέσει να αποκαλώ τον καρκίνο κατάρα, χτικιο, τέρας, κακό και πάει λέγοντας. Μια αρρώστια είναι. Αμα μας λαχει κι εμας, να δωσουμε τη μάχη μας σαν παλληκάρια και ξέρει ο Θεός τι θα κάνει. Μπορεί να μας γλιτώσει, για να δώσουμε θάρρος στους ομοιοπαθεις να αγωνιστούν. Μπορεί να μας πάρει, για να μας ξεκουράσει στον κόσμο της Αγάπης Του καθαρούς. Μόνος Αυτός ξέρει τι κάνει.
Στην υγειά των παλληκαριων, αντρών και γυναικών, που δίνουν τη μάχη τους.
Στην Ιερά μνήμη αυτών που έφυγαν, αλλά άφησαν πίσω τους σπουδαία παρακαταθήκη. Μαθήματα ζωης. Να μην ειμαστε χεστες και φλώροι. Να δίνουμε τον αγώνα μας. Κάθε μα κάθε μέρα.
Αχρι τελευταίας ανάσας.
Λοβ γιου μωρά ❤
Όταν έφυγε από τη ζωή, πήρα τα φάρμακα της που είχαν περισσέψει και τα γύρισα στο νοσοκομείο, να μην πάνε χαμένα. Εκείνη τη μέρα που τα πήγα, θυμάμαι, έδωσα στον γιατρό που την παρακολουθούσε το ημερολόγιο που κρατούσα. 11 μήνες ημερολόγιο. Ο γιατρός έριξε μια πρώτη ματιά, και Τον είδα να γουρλωνει τα μάτια. Άρχισε να ξεφυλλίζει τις σελίδες σαν τρελός. Στο τέλος με κοίταξε σχεδόν δακρυσμένος, έπαθα σοκ.
Έκανες σπουδαία δουλειά, μου είπε. Αυτο το ημερολογιο ασθενειας είναι ντοκουμέντο. Θα μπει στη συγκριτική βάση δεδομένων. Στη μάχη με το τέρας, όλα μας είναι χρήσιμα..
Η Βάσω πολέμησε σαν παλληκάρι, αλλά στη μάχη νίκησε ο καρκίνος. Στον πόλεμο της ζωής δεν το συζητώ, νίκησε εκείνη. Που δεν βαρυγκωμησε ούτε μια φορά, που δεν είπε ποτέ "γιατί σε μένα?" και μου απαγόρευε και εμένα να το σκέφτομαι για λογαριασμό της... Η Βασιλική δεν πήγαινε στην Εκκλησία γιατί ήταν από σόι Αριστερο, αλλά ήταν άνθρωπος του Θεού. "Ο Θεός ξέρει τι κάνει. Μη μυξοκλαις σαν καμία κατσίκα. Θάρρος μωρσυ! Θάρρος!"
Αυτά γινόντουσαν. Η άρρωστη έδινε θάρρος σε μας που είχαμε χάσει το μπουσουλα.
Πέρασε την αρρώστια σαν παλληκάρι και στο τελος ο Θεός την ευλόγησε να την πάρει χαμογελαστή, δίχως τη ρυτίδα του πόνου που είχε τις τελευταίες μέρες του αγώνα... το είδα με τα μάτια μου, δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Δεν μ αρέσει να αποκαλώ τον καρκίνο κατάρα, χτικιο, τέρας, κακό και πάει λέγοντας. Μια αρρώστια είναι. Αμα μας λαχει κι εμας, να δωσουμε τη μάχη μας σαν παλληκάρια και ξέρει ο Θεός τι θα κάνει. Μπορεί να μας γλιτώσει, για να δώσουμε θάρρος στους ομοιοπαθεις να αγωνιστούν. Μπορεί να μας πάρει, για να μας ξεκουράσει στον κόσμο της Αγάπης Του καθαρούς. Μόνος Αυτός ξέρει τι κάνει.
Στην υγειά των παλληκαριων, αντρών και γυναικών, που δίνουν τη μάχη τους.
Στην Ιερά μνήμη αυτών που έφυγαν, αλλά άφησαν πίσω τους σπουδαία παρακαταθήκη. Μαθήματα ζωης. Να μην ειμαστε χεστες και φλώροι. Να δίνουμε τον αγώνα μας. Κάθε μα κάθε μέρα.
Αχρι τελευταίας ανάσας.
Λοβ γιου μωρά ❤
***
Σχ. Υποκλίνομαι σ' αυτό το κορίτσι, γενικώς!
***
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου